เวลาเราเดินออกไปข้างนอก
บนฟุตบาท และริมถนน
เราจะเห็นพ่อค้าแม่ขาย ทำมาหากินขายสินค้าหลากหลายสารพัน
สิ่งเหล่านี้มันกลายเป็น "วิถีชีวิต" ไปซะแล้ว ของทั้งเขาและเรา
ผมเห็นคนขายไข่ปิ้งก็ไม่คิดอะไร?
ผมเห็นคนขายส้มตำก็ไม่คิดอะไร?
ผมเห็นคนขายขนมเบื้อง ขนมปลากริม กล้วยแขก ...ก็ไม่คิดอะไร?
แต่ผมเห็น คนหาบเขียง คนเข็นกระปุกออมสิน คนแบกเก้าอี้หวาย แบกที่นอน
แล้วผมอดคิดไม่ได้แหะ!!
ผมกังวลแทนว่า...
- แต่ละวันเขาจะขายได้สักชิ้นหรือไม่?
- แต่ละวันเมื่อเดินไปจนสุดถนนแล้ว เขาจะกลับบ้านอย่างไร?
- หากขายไม่ได้ แล้วสินค้าเหล่านี้ไปคืนได้หรือไม่?
- หรือ.. แม้แต่ระหว่างทางปวดท้องปวดไส้ อยากเข้าห้องน้ำแล้วจะแก้ปัญหาอย่างไร?
สรุปคือมันคิดไปสารพัด
มันคงไม่ใช่ธุระแหละครับ ทั้งผมและท่าน
แต่สิ่งที่ผมเห็นด้วยตาเหล่านี้ ก็คือ "ภาพชีวิต"
เราอาจจะเหนื่อยที่จะมอง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่เหนื่อยเลยที่จะทำงาน
นี่แหละครับ โอกาสของแต่ละคนมันไม่เท่ากันจริงๆ
"วิถีชีวิต" ก็คงจะต้องประกอบด้วย "ภาพชีวิต"
หลายๆภาพรวมกัน
ท่านหรือผม มี "ภาพชีวิต" เป็นเช่นไรครับ?
ถ้าหากดี ก็ขอให้รักษา และจดจำไว้อย่างนี้นานๆนะครับ
#พันบุตร
#หลอมเหล้าในเตากลั่น
